X
تبلیغات
پرندگان
پرندگان
 توجه !
توجه!

 

برای دیدن والپیپر ها روی عکس کلیک کنید تا با کیفیت اورجینال والپیپر را دریافت کنید!

 

|+| نوشته شده توسط rio در Wed 21 Dec 2011  |
 والپیپر طوطی آرا
پرونده:Ara chloropterus -Peru -four flying-8.jpg
|+| نوشته شده توسط rio در Wed 21 Dec 2011  |
 والپیپر ماکائوی آبی برای طرفداران این پرنده

پرونده:Ara ararauna Luc Viatour.jpg

 

پرونده:Ara ararauna -Zoo de Pont-Scorff, Morbihan, France-8a (2).jpg

 

پرونده:Portrait of a Macaw.jpg

 

پرونده:Schläfrige Gelbbrustaras (sleepy Blue-and-yellow Macaws) Weltvogelpark Walsrode 2010.jpg

 

|+| نوشته شده توسط rio در Wed 21 Dec 2011  |
 مرغ عشق...
مرغ عشق برای اولین بار در اواخر سال ۱۷۰۰ میلادی به صورت گله¬های وحشی در استرالیا مشاهده شد که تعداد افراد این گله¬ها به هزاران قطعه می¬رسید. نام انگلیسی مرغ عشق «باجریگار» از کلمه بومی Betcherrygah گرفته شده است که این لغت در زبان بومیان استرالیا به معنی «غذای خوب» می¬باشد و شاید علت این تسمیه بدان جهت بوده است که وجود این پرنده در منطقه ای دلیل وفور نعمت و غذای فراوان در آن منطقه بوده است، زیرا که این پرنده در شرایط مناسب غذایی به شدت زاد و ولد نموده و گله¬های بزرگی به وجود می¬آورد. این پرنده برای اولین بار در سال ۱۸۰۵ توسط «جورج شاو» مدیر جانور شناسی موزه طبیعی بریتانیا شناسایی شد و در سال ۱۸۳۲ طبیعی دان « موزه لینه» که «یوهان واگلر» نام داشت توضیحاتی در باره مرغ عشق منتشر کرد. در سال ۱۸۴۰میلادی، زیست شناسی به نام «جان گولد» این پرنده را از استرالیا خارج کرد و به انگلستان برد. موج تقاضا برای این پرنده موجب شد تا کشتی‌های زیادی دست به کار انتقال این پرندگان به اروپا، مخصوصاً انگلستان، هلند و بلژیک بزنند. کشتی‌ها مرغ عشق‌ها را در دسته‌های چند ده هزارتایی حمل می‌کردند. در طول سفر چند هفته‌ای، فقط تعداد اندکی از آنان سالم به اروپا می‌رسیدند. به زودی این پرنده اهلی شد و از طریق انگلستان به تمام دنیا منتقل شد. در سال ۱۸۴۶ برای اولین بار وارد کشور فرانسه شد و هشت سال بعد یعنی در سال ۱۸۵۴ طبیعی دان فرانسوی «جان دلون» مقاله¬ای در خصوص تکثیر، تغذیه و نگهداری مرغ عشق منتشر کرد. در سال ۱۸۵۹ نویسنده آلمانی «کارل بوله» در نشریه پرنده شناسی آلمان مقاله مفصلی در باره مرغ عشق منتشر کرد. از نوشته های «بوله» چنین بر می آید که مرغ عشق در آن زمان در تمامی شهرهای بزرگ آلمان به عنوان حیوان خانگی رایج بوده است و بنا به گفته او مرغ عشق برای اولین بار در سال ۱۸۵۵ درشهر برلین آلمان توسط «گرفین شورین» تکثیر یافت. مرغ عشق از سال ۱۸۶۰ به بعد در تمامی باغ وحش¬های آلمان وجود داشته و با موفقیت تکثیر و پرورش یافته است. طی ۵۰ سال، واحد¬های عظیم تجاری به وجود آمدند که هزاران قطعه از این پرنده کوچک را برای دوستداران پرندگان زینتی تکثیر می¬کردند. در اواخر قرن نوزدهم واردات مرغ عشق به ارقام غیر قابل تصوری رسید. بنابر نوشته های «دبراسای» تنها در سال ۱۸۹۴ واردات پرندگان زنده به بنادر فرانسه بالغ بر یک میلیون و دویست هزار قطعه بوده که در آن، واردات مستقیم به انگلستان و آلمان منعکس نشده است.

مشخصات

مرغ عشق آبی

مرغ عشق اهلی، اندکی از همنوعان وحشی خود بزرگ‌تر است. طول بدن این پرنده بین ۱۶ تا ۲۰ سانتیمتر می‌باشد. عمر انواع وحشی آن ۱۰ تا ۱۴ سال و عمر نوع اهلی آن اغلب کمتر از ۵ سال است. البته در میان مرغ عشقهای اهلی گاه عمر ۱۱ ساله نیز مشاهده شده‌است.
رنگ طبیعی این حیوان سبز چمنی می‌باشد انتهای پشت ٬سینه و شکم سبز می‌باشد.پشت سر ٬بالای شانه و روی بالها زرد همراه با خطهای سیاهی به صورت موجی می‌باشد.دو پر بزرگ از میان دمش بیرون آمده که آبی تیره‌اند.پرهای دم سبز بوده و دارای نوار زردی می‌باشد.صورت مرغ عشق تا گلو زرد روشن است و در انتهای صورتش لکه‌های بنفشی که ریش نامیده می‌شود وجود دارد.پلکها بسیار نازک هستند و از سمت پاین به بالا جمع می‌شوند.نوکش مانند طوطی سانان است و نوک پایینی کوچکتر از بالایی می‌باشد.


تعیین جنسیت نر وماده

برای فهمیدن جنس نر و ماده این حیوان بهترین گزینه توجه به پوستی که در بالای منقار قرار دارد و سوراخهای بینی در آن هستند٬می‌باشد.در نوع نر رنگ این پوست آبی تیره‌است اما در نوع ماده آبی روشن ٬قهوه‌ای یا متمایل به قهوه‌ای است.رنگ آبی این پوست در نوع نر همواره مشخص است هرچند در نرها مریض این رنگ مات می‌شود و در نرهای مسن قهوه‌ای شده و ترکهایی در آن دیده می‌شود.اما رنگ این پوست در ماده‌ها متغیر است در موقع تخم گذاری و در جوانی صاف و روشن تر است و پس از این مدت تیره تر و چروک دار می‌گردد.

رفتار شناسی مرغ عشق

مرغ عشق پرنده¬ای هوشمند و اجتماعی است و از بازی کردن لذت می¬برد. مرغ عشق ماده علاقه زیادی به جویدن اجسامی مانند چوب دارد که این تمایل در نرها کمتر است. مرغ عشق علاقه زیادی به همبازی شدن با آدمی دارد و قادر به تقلید محدود صدا و سوت زدن است. مرغ‌ عشق‌ خیلی‌ زود اهلی‌ شده‌ و به‌ خانه‌ خو می‌گیرد. می‌توان‌ به‌ آن‌ یاد داد که‌ روی‌ انگشت‌ بنشیند. حضورسگ‌ و گربه‌ موجب‌ ناراحتی‌ پرنده‌ می‌شود حتی‌ اگر به‌ آن‌ دسترسی‌ نداشته‌ باشند. پرنده‌ جدید را باید به تدریج‌ وارد کرد لذا اگر تصمیم گرفتید تا برای مرغ عشق خود جفت تهیه کنید، بهتر است‌ که پرنده جدید را ابتدا در قفس¬های‌ مجزا ولی‌ کنار هم نگه دارید تا به‌ هم‌ عادت‌ کنند.

تولید مثل

شروع تخم گذاری مرغ عشق در آغاز فصل بارندگی می‌باشد.این پرنده خود می‌تواند ماهها با آب کم زندگی کند اما علت اینکه تمایل شدیدی برای تخم گذاری در فصل بارندگی دارد این است که برای پرورش جوجه‌های خود نیاز به آب دارد.این پرنده لانه سازی نمی‌کند بلکه از سوراخهای موجود بر روی درختان اکالیپتوس استفاده می‌کند.و برای پر کرد کف لانه از پوسته خود درخت استفاده می‌کنند.حتی در صورتی که درختان زیادی در ناحیه موجود باشد تمام جفتهای یک گروه(گروهها معمولا ۱۰ تا ۵۰ تایی هستند) روی یک درخت تخم گذاری می‌کنند.

یک مرغ عشق ماده در طبیعت

پرنده ماده ۴ تا ۶ تخم می‌گذارد و به مدت ۱۸ تا ۲۱ روز بروی آنها می‌خوابد و در این مدت مرغ نر در حوالی لانه می‌ماند و نقش نگهبان را بر عهده دارد و از دهانه لانه ماده را تغذیه می‌کند.مرغ نر تا بزرگ شدن جوجه‌ها حق ندارد به لانه وارد شود و ماده این اجازه را به وی نمی‌دهد.

جوجه در ۵ روزگی

قدرت هضم غذا در مرغ عشق بسیار سریع بوده و معمولا هر ۱۵ تا ۲۰ دقیقه فضله میگذارند.مرغ عشق ماده به علت به خطر نیفتادن سلامتی جوجه‌ها در لانه فضله نمی‌کند و برای این کار از لانه خارج می‌شود البته تعداد ترک لانه باید کم باشد تا خطری متوجه جوجه‌ها نشود.چون نمی‌شود هر ۱۵ تا ۲۰ دقیقه ماده برای فضله گذاری از لانه خارج شود، قبل از اولین تخم گذاری مرغ عشق ماده فواصل بین تعداد دفعات فضله گذاری خود را افزایش می‌دهد و در هر ۲ تا ۳ ساعت مبادرت به انجام این کار می‌کند اما به میزان بیشتری فضله می‌گذارد به این ترتیب به فضله گذاری در مدت طولانی عادت می‌کند.در هنگام تخم گذاری در برخی موارد ماده پرهایش می‌ریزد و احتمالا این کار برای ایجاد محیطی گرم برای تخمها و جوجه‌ها می‌باشد.

جوجه در ۱۱ روزگی

بعد از تولد جوجه‌ها ماده آنها را به وسیله خوراک نرم معده اش تغذیه می‌کند و بعد از چند روز بچه‌های بزرگتر از غذای نیمه هضم شده لوله مری و کوچکترها هنوز از طریق معده تغذیه می‌شوند.به منظور جدا سازی تغذیه کودکان ابتدا بچه‌های بزرگر از طریق لوله مری تغذیه می‌شوند و سپس جوجه‌های کوچکتر از طریق معده تغذیه می‌گردند.بعد از به دنیا آمدن جوجه ا ماده کمتر از قبل مبادرت به خروج از لانه می‌کند و تنها مواقع ضروری برای دفع فضله، تغذیه یا تمیز کردن خود خارج می‌شود.

جوجه مرغ عشق

ماده همیشه از طریق نر تغذیه می‌شود که این تغذیه شامل دانه‌های هضم شده آماده نیز می‌شود چون اگر قرار باشد ماده غذا را هضم کند وقت بیشتری می‌برد و شرایط محیط برای تامین غذا نیز نا معلوم است پس باید در وقت صرفه جویی کرد و نوزادان را هر چه زودتر پرورش داد.
دو تا سه هفته مرغ عشق ماده از نوزادان در زیر بال و پر خود مراقبت می‌کند تا اینکه پرهای آنها در می‌آید.بعد از حدود چهار هفته مرغ عشقهای جوان می‌توانند از لانه بیرون بیایند و پرواز کنند.آنه قادر به داشتن زندگی مستقل هستند اما پدر تا یک یا دو هفته از آنها مراقبت کرده و گه گاه تغذیه شان می‌نماید.در حین این مدت مرغ عشق ماده نیز اگر شرایط برای تخم گذاری سری دوم مناسب باشد مقدمات را آماده می‌کند.در سه ماه اول مرغ عشق هنوز پرهای اولیه را دار هست و تفاوت چندانی از نظر ظاهر با مرغ عشقهای بالغ ندارد.تنها رنگشان مات تر از مرغ عشقهای بالغ است.رنگ پوست بینی روشن است و به سختی می‌توان آنها را تعین جنسیت کرد.مهمترین نشانهٔ مرغ عشقهای جوان رنگ چشمان آنهاست که فقط سیاهی آن معلوم است.بعد از ۳ ماه پرهای مرغ عشق می‌ریزد و از این موقع به بعد مرغ عشق کاملا مانند بقیه مرغ عشق‌های بالغ می‌شود و آماده تولید مثل می‌شود.

تغذیه

مرغ عشق‌ها به خوردن میوه علاقه دارند.
ارزن غذای اصلی مرغ عشق است

ارزن مهمترین خوراک مرغ عشق‌ها محسوب می‌شود و تنها در فصول معینی از سال در زیستگاه این پرنده‌ها در استرالیا می‌روید و این پرندگان باقی سال را از تخم خشک سایر گیاهان تغذیه می‌کنند.اما در اسارت باید علاوه بر ارزن رژیم غذایی به صورت ذیل را برای ایشان مهیا کرد:

  • سبزی‌های تازه مثل تره که مملو از ویتامین آ می‌باشد ٬ کاهو ٬ اسفناج ٬ هویج ٬چغندر و برگ‌های این گیاه‌ها را به آنها داد.
  • میوه‌های تازه را حتما باید شسته و به آنها داد؛ میوه‌هایی از قبیل:سیب قطعه شده ٬گلابی قطعه شده٬هویج که می‌شود آن را به صورت رنده شده نیز به حیوان داد، به توت فرنگی نیز علاقه زیادی دارند و همچنین انگور دو نیم شده را نیز بسیار دوست می‌دارند.
  • مواد خوراکی مانند نان خیس شده.
  • دانه‌های پخته شده مثل عدس ٬ باقالا و لوبیا.
  • بادام خیس شده و خام.

مرغ عشقهایی که به نوعی رژیم غذایی خاص عادت بکنند به راحتی آن رژیم را ترک نمی‌کنند پس باید از خردسالی آنها را به رژیم غذایی خوبی عادت داد.

نگهداری

بهتر است مرغ عشق‌ها بصورت جفت نگه‌داری شوند.مرغ عشق به محیط اطراف خود خو می‌گیرد و نباید جای قفس پرنده را تغییر داد.قفس پرنده باید جایی باشد روشن و تا حد ممکن ساکت.و در محل‌های پر رفت و آمد و پشت پنجره که نور آفتاب دائم به آنها بتابد محل مناسبی نیست، زیرا اگر مرغ عشق زیاد زیر نور آفتاب بماند سکته می‌کند.قفس پرنده باید در بالا باشد تا پرنده به همه چیز مسلط باشد و احساس ترس نکند.اگر مثلا قسمتی از قفس رو به دیوار باشد به طوری که مرغ عشق از پشت خود خیالش راحت باشد بسیار برای او مناسب خواهد بود.
کف قفس را با شن مخصوص پرندگان و یا روزنامه غیر رنگی ( رنگ استفاده شده در چاپ روزنامه برای پرنده مضر است) بپوشانید و حداقل یکبار در هفته آنرا تعویض کنید.
در قفس باید میله‌هایی به قطر ۲٫۵ تا ۳ سانتیمتر قرار داده شود تا مانع ابتلای پرنده به بلندی ناخن شود.همچنین باید در قفس از شاخه درختان نیز برای نشستن پرندگان استفاده شود.مرغ عشق برای اینکه منقارش بیش از اندازه بلند نشود باید همیشه با آن کار کند، وجود شاخه درختان در قفس باعث می‌شود مرغ عشق با نوکش آنها را بکند.این شاخه‌ها باید دائما عوض شوند.
ظروف آب و غذای مرغ عشق‌ها نیز نباید زیاد تعویض کرد زیرا به آن ظرف عادت می‌کنند و از ظرف جدید ممکن است بترسند و این باعث گرسنگی آنها بشود.

بیماری‌ها

مرغ عشق سفید

مرغ عشق همانند ساير پرندگان به بسياري از بيماري هاي طيور مبتلا مي شود ومهم ترين اين بيماري ها عبارتند از: بيماري نيوكاسل، بيماري پر ريزي فرانسوي، بيماري جوجه مرغ عشق، بيماري آبله، بيماري پستياكوز، بيماري سالمونلوزبيماري مگا باكتريوز، بيماري تيركومونيازيس، بيماري كوكسيديوز، بيماري جرب، بيماري اسپرژيلوز. هر كدام از بيماري هاي فوق الذكر علايم ونشانه هاي خاصي دارد وبراي درمان آن ها بايد به دامپزشك مراجعه كرد.

|+| نوشته شده توسط rio در Wed 21 Dec 2011  |
 کاسکو

طوطي خاکستري(کاسکو)

طوطي خاکستري با نام علمي Psittacus erithacus در غرب و مرکز آفريقا زندگي مي کند.اين طوطي داراي دو نژاد کنگو و تيمنه مي باشد.نژاد کنگو داراي جثه اي بزرگتر و داراي پرهاي دم روشن تري نسبت به تيمنه مي باشد.

کاملا مشخص نيست چه زمان اين پرنده به اروپا را پيدا کرد، اما هنري هشتم پادشاه انگلستان از يک طوطي خاکستري نگهداري مي کرد. طوطي خاکستري آفريقايي از اکثر طوطي ها بزرگتر مي باشد.طول بدن نژاد کنگو 12 تا 14 و نژاد تيمنه حدود 10 اينچ مي باشد.

هر دو نژاد داراي دمهاي خيلي کوتاه و قرمز رنگ ميباشند و اگر چه نسبت به ساير طوطي ها داراي پر و بال رنگارنگي نيستند اما به واسطه هوش و قدرت سخن گويي بالا بسيار مورد توجه مي باشند.
طوطي خاکستري در طبيعت بسيار اجتماعي مي باشد.اين پرندگان بدليل داشتن امنيت بالاتر و همچنين علاقه به همنشيني با ساير همنوعانشان بصورت گله اي زندگي مي کنند.اين احساس دوستي مي تواند در يک پرنده خانگي به دوستي با انسان تبديل شود به طوريکه پرنده به راحتي عصبانيت يا ناراحتي صاحبش را تشخيص و نسبت به آن عکس العمل نشان دهد.

بدليل زندگي اجتماعي، اين پرنده به محبت و توجه زيادي نياز دارد، بي توجهي به حيوان باعث ايجاد افسردگي و اضطراب در اين پرنده مي گردد.پرنده اي که مورد بي توجهي قرار گرفته اغلب مهاجم شده و پرهاي خود را مي کند.اين طوطي به صاحبي که براي رابطه با او اشتياق دارد نياز دارد، در صورتي که وقت کافي براي گذراندن با اين پرنده نداريد از خريد آن صرفنظر کنيد.

دليل شهرت اين پرنده هوش باور نکردني آن است،توانايي سخن گوئي اين پرنده افسانه ايست.طوطي هاي خاکستري توانايي يادگيري بيش از صد لغت را دارند همچنين مي توانند بسياري از اين لغلات را فهميده کاملا درست استفاده نمايند.علاوه بر اين مي توانند هر صدائي را که مي شنوند از قبيل صداي تلفن يا يک پرنده تقليد کنند.

gray parrot


آموزش دادن به پرنده به واسطه هوش و حس کنجکاوي اش بسيار شيرين است.اگر مي خواهيد پرنده شما يک عبارت خاص را تکرار نمايد.به شکل هاي مختلف اين عبارت را بيان کنيد،يک بار با صداي بلند يکبار با صداي کم و يکبار با صداي کودک و يا هر صداي ديگر و موقع آموزش مستقيما به پرنده نگاه کنيد به اين صورت پرنده مي فهد که شما مي خواهيد او اين لغت را تکرار کند.براي اينکه پرنده اسم يک شي مثلا بيسکوئيت را ياد بگيرد آنرا در دستتان بطوري که پرنده آنرا ببيند نگاه داريد سپس کلمه را بوضوح ادا کنيد.کلمه را در يک جمله بکار بريد مثلا بگوئيد دوست داري؟ بعد بيسکوئيت را به او نشان داده و بگوئيد بيسکوئيت.اجازه دهيد پرنده بفهمد در مورد چه صحبت مي کنيد.

هميشه يک صاحب مسئوليت پذير باشيد،هيچگاه به پرنده لغات اشتباه ياد ندهيد،اگرمجبور شويد براي مدتي پرنده را به محل جديد انتقال دهيد چه رخ مي دهد؟ صاحب جديد احتمالا اصلا از يک پرنده بد عنق خوشش نخواهد آمد.هميشه اسباب بازيهاي متنوعي را در اطراف و داخل قفس پرنده قرار دهيد تا حوصله حيوان سر نرود، در غير اينصورت پس از مدتي پرنده مشکلات رفتاري پيدا خواهد نمود.با تغيير دادن اسباب بازيها و بازي کردن با حيوان، پرنده را هميشه فعال نگاه داريد.
|+| نوشته شده توسط rio در Wed 7 Dec 2011  |
 مینااا پرنده ای که در آسمان های تایلند فراوان است
مرغ مینا پرنده‌ای کوچک است که قابلیت بسیار خوبی برای تقلید صدا دارد و این توانایی شگفت انگیز باعث شده‌است که آدمی از سالیان بسیار دور به پرورش و نگهداری از این پرنده علاقمند شود. تاریخ اهلی شدن آن چندان مشخص نیست اما به نظر می‌رسد که لا اقل سه هزار سال قبل این پرنده برای اولین بار در هندوستان اهلی شده باشد.

مینا پرنده‌ای از خانواده سار «استوماتیده» است که به دو صورت وحشی واهلی یافت می‌شود و دارای نژادهای مختلفی است که معروف‌ترین این نژادها مینای گوشواره‌ای و مینای معمولی است، نام این پرنده در زبان فارسی «مینا»، «مرغ مینا» و «مینای سخنگو» و «مرغ مقلد» است، در زبان عربی «المینه» ودر زبان انگلیسی Myna، Mynah، Mina، Mynas، Minah و در زبان فرانسوی و اسپانیایی به آن Martin و در زبان آلمانی به آن Beo و در زبان ترکی Mina است. نام «مینا» در حقیقت یک نام هندی است که ریشه‌ای سانسکریتی دارد و از زبان هندی به سایر زبان‌ها راه یافته‌است. گونه وحشی این پرنده در جنگل‌ها و دشت‌ها پراکنده‌است و گونه اهلی آن را می‌توان در بسیاری از خانه‌ها مشاهده کرد. مرغ مینا پرنده‌ای کاملاً اجتماعی و پر سر وصدا است که تا حدودی مانند سارها حالت تهاجمی دارد. اگر به هر دلیلی مورد آزار و اذیت قرار گیرد یا احساس خطر کند و به درختی نزدیک در حوالی لانه اش رفته، صداهای بسیار بلند و ناهنجاری را به معنای اعتراض از خود در می‌آورد. آن‌ها خود را سریعاً با محیط وشرایط اطراف شان تطبیق می‌دهند. بیشتر اجتماع آن‌ها در زمین‌های بایر واطراف باغ‌ها می‌باشد.

محتویات

[نهفتن]

زیستگاه

زیستگاه مینای معمولی به طور طبیعی در مناطقی از شرق افغانستان تا جنوب غربی چین واقع شده‌است. آن‌ها اغلب سرزمین‌های باز وکم درخت را برای زندگی ترجیح می‌دهند. اما در بعضی از موارد در میان تمدن شلوغ شهری هم مانند پارک‌ها، گلخانه‌ها و مزارعی که به دست انسان‌ها ساخته شده‌است دیده می‌شوند. این پرنده انسان را از وجود مار مطلع می‌سازد و با مشاهده این حیوان با سروصدای زیاد محل وجود مار را به انسان نشان می‌دهد.

مینا قادراست که واژه‌ها را تقلید کند و کلمات زیادی را حفظ کند، به همین علت در هندوستان و بسیاری از کشورهای دیگر آسیایی به عنوان پرنده‌ای اهلی و خانگی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این پرنده در هندوستان رمز عشق به شمار می‌روند زیرا که در طول زندگی بسیار ازدواج می‌کنند و برخی از دلباختگان هندی برای به دست آوردن دل محبوبه خود مرغ مینایی را تهیه کرده و پس ازآموزش دادن چند کلمه محبت آمیز آن را به محبوبه خود پیشکش می‌کنند.

رده بندی علمی مینا

خانواده ساران «Sturnidae» خانواده‌ای است که سه جنس مرغ مینا را در بر می‌گیرد و این جنس‌ها عبارتند از: جنس مینای گوشواره‌ای یا گراکولا Gracula (دوازده گونه)، جنس مینای معمولی یااکری دوتریس Acridotheres (هشت گونه) و بالاخره جنس مینای بالی یا لیکوپسار Leucopsar (یک گونه).

رنگ واندازه وشکل ظاهری مینا

مینای معمولی سر و گردنی سیاه رنگ و پشت و سینه آن قهوه‌ای رنگ و در هنگام پرواز لبه‌های دم و زیر بال‌ها به رنگ سفید دیده می‌شوند. منقار و پاها و پوست پشت چشم‌ها به رنگ زرد است. رنگ پر مینای ماده همانند مینای نر است اما جثه کوچک تری دارد و رنگ پر و بال آن کم رنگ تر است. این پرنده برخلاف بسیاری از پرندگان به جای جهیدن بر روی زمین راه می‌روند. لکه‌های زرد موجود در پس سر مینای گوشواره‌ای در مینای معمولی دیده نمی‌شود و یا به صورت‌های دیگر و رنگ‌های دیگر ظاهر می‌شوند برای مثال در «مینای بانک» این لکه به رنگ پرتقالی است. لبه‌های دم پرنده در گونه مینای معمولی به رنگ سفید است و در مینای دمگاه سفید، رنگ پرهای اطراف دم پرنده نیز به رنگ سفید است.

مینای گوشواره‌ای: به طور کلی رنگ پر و بال تمام انواع مینای گوشواره‌ای سیاه متالیک است که در صورت تابش نور به رنگ‌های ارغوانی رنگین کمان، فیروزه‌ای و یا سبز تیره در می‌آیند. تمامی انواع مینای گوشواره‌ای، لکه‌های زردی در پشت و زیر چشم دارند که اندازه آن ازگونه‌ای به گونه دیگر متفاوت است و رنگ آن از زرد تیره تا زرد روشن متفاوت است، به این لکه‌ها «گوشواره» می‌گویند. تعداد این لکه‌ها معمولاً در پس سر دو عدد و در زیر چشم یک عدد می‌باشد و در برخی از گونه‌ها ممکن است که این لکه‌ها به یکدیگر متصل شده و لکه زرد بزرگی در پس سر پرنده تشکیل دهند.

نژادهای مینا

در جهان بالغ بر بیست ویک گونه مینا وجود دارد که این گونه‌ها در سه جنس رده بندی شده‌اند و این سه جنس عبارتند از: جنس مینای گوشواره‌ای (شامل دوازده گونه)، جنس مینای معمولی (شامل هشت گونه) و جنس مینای بالی (شامل یک گونه). رنگ تمامی گونه‌ها به استثنای مینای بالی سیاه و تیره‌است و تنها مینای بالی به رنگ سفید است. در این جا به ترتیب گونه‌های مختلف مینا را شرح می‌دهیم:

  1. مینای گوشواره‌ای Hill Mynah
  2. مینای معمولی Common Mynah
  3. مینای بالی Bali Mynah

تغذیه مینا

مینا پرنده‌ای همه چیز خوار است و در طبیعت بیشتر بر انواع میوه‌ها، دانه‌ها، حشرات و جانوران کوچک نظیر ملخ و پروانه تغذیه می‌کند و معمولاً با پرسه زدن روی زمین به دنبال غذا می‌گردد. برگ‌ها را زیر و رو می‌کند و سعی می‌کند کرم‌ها و حلزون‌های مخفی شده در زیر برگ‌ها را صید کند. البته علاوه بر میوه جات و دانه جات بر کرم خاکی، گل، شهد گل و فضله ماکیان نیز تغذیه می‌کند. از موش و قورباغه و مارمولک نمی‌ترسد و آن‌ها را شکار می‌کند و حتی در صورت لزوم به تخم سایر پرندگان نیز رحم نمی کند. گاهی اوقات نیز بر روی پشت گاوها می‌نشیند و سعی می‌کند که حشرات موجود بر روی آن و یا حشرات موجود در اطراف تغذیه نماید. مینا بر روی زمین‌های شخم زده نیز به دنبال حشراتی می‌گردد که براثر شخم زدن از زیر خاک بیرون آمده‌اند، به هرحال پرنده‌ای مفید به شمار می‌رود که می‌توان به راحتی از آن برعلیه آفات کشاورزی استفاده کرد.

تولید مثل مینا

در شهر، مینای بالغ لانه خود را زیر لبه پشت بام می‌سازد و اما در بیرون شهرها معمولاً لانه خود را در سوراخ درخت‌ها می‌سازد و یا این که از لانه‌های قدیمی پرندگان دیگر استفاده می‌کند. لانه مینا از علف و شاخه‌های نازک همراه با تکه‌های کاغذ و غیره ساخته می‌شود. هردو والدین جوجه‌ها را بزرگ می‌کنند و لانه را نیز به کمک هم می‌سازند. قبل از تخمگذاری پرنده نر چنانچه کاکل داشته باشد کاکل خود را بر می‌افرازد و در معرض دید پرنده ماده می‌گذارد و منقار خود را بالا و پایین می‌برد و از خود صدای مخصوصی در می‌آورد و اقدام به تمیز کردن پر وبال پرنده ماده می‌کند و بدین گونه سعی می‌کند توجه پرنده ماده را به طرف خود جلب کند. البته گاهی نیز دیده شده که دو پرنده نر در کنار هم این رفتارها را از خود نشان داده‌اند. پرنده ماده نیز در قبال رفتارهای جنسی پرنده نر تحریک شده و به آرامی روی نشیمنگاه نشسته و با پایین آوردن بدن خود، پرنده نر را به جفتگیری دعوت می‌کند. جفتگیری چند ثانیه بیشتر به طول نمی‌کشد و ممکن است که پرنده نر چندین بار در یک روز جفتگیری کند اما در واقع برای بارور کردن یک خوشه تخم، فقط یک بار جفتگیری کافی است. پس از جفتگیری پرنده ماده خود را برای تخمگذاری آماده می‌کند.

|+| نوشته شده توسط rio در Thu 24 Nov 2011  |
 همه چیز درباره ی فنچ
فنچ پرنده‌ای از جنس سهره می‌باشد که برخی از گونه‌های آن نظیر فنچ راه راه بومی استرالیا می‌باشد وبرخی گونه‌های دیگر در مناطق وسیعی از اروپا پراکنده‌اند. همچنین گونه‌های دیگری از این پرنده را می‌توان در اندونزی و تیمور شرقی به صورت بومی و در آمریکا، پرتغال و پورتوریکو بصورت رها سازی شده یافت. این پرنده در دشت‌های باز با درخت و درختچه‌های پراکنده زیست می‌کنند. اما با مزاحمت‌های انسان نیز کنار آمده و حتی در جاهایی که زیستگاهشان از بین می‌رود و جای آن را ساخته‌های دست بشر می‌گیرد نیز به زندگی ادامه می‌دهد. این پرنده شامل انواع گوناگونی است که توسط محقیقن ژنتیک یا تکثیر آن توسط دوستدارن این حیوان بوجود آمدند. عمر این پرنده به عوامل محیطی و ژنتیکی آن بسیار وابسته‌است. فنچ‌ها معمولاً پنج تا ده سال عمر می‌کنند، وبرخی معتقدند که تا یازده سال زنده می مانند، و یکی از پرورش دهندگان اظهار می‌دارد که فنچ وی تا دوازده سال عمر کرده وتا سه ماه قبل از تلف شدن، تولید مثل می‌کرده‌است. فنچ‌ها ازران قیمت بوده وبرخی از نژادهای کمیاب آن کمی گران تر از بقیه به فروش می‌رسند، به همین علت تهیه چند قطعه فنچ برای نگهداری در منزل کاری بسیار ساده وآسان است. معمولاً فنچ‌ها را از قاره آفریقا، استرالیا وآسیا تهیه می‌کنند .فنچ‌ها پرندگان حساسی هستند وباید آن‌ها را از دود سیگار ویا بوهای تند آشپزخانه ویا مواد ضد عفونی قوی محافظت کرد. زیرا که این بوهای تند می‌تواند باعث مرگ ومیر پرنده شود. فنچ‌ها نسبت به صحبت کردن ویا سوت زدن آدمی عکس العمل نشان داده واز این کار خوشحال می‌شوند، اما متاسفانه قدرت تقلید صدا را ندارند.

محتویات

[نهفتن]

تاریخچه پرورش فنچ

از سال ۱۴۷۸ میلادی که جزایر قناری به تصرف اسپانیایی‌ها درآمد، تعداد زیادی از فنچ یا سهره‌های وحشی وهمچنین تعدادی قناری از آنجا به اسپانیا آورده شد و چون این پرندگان آوای دلنشینی داشتند به تدریج اسپانیایی‌ها به پرورش این گونه پرندگان در منازل علاقمند شدند وچندی نگذشت که تکثیر انبوه این گونه پرندگان توسط برخی از پرورش دهندگان اسپانیایی آغاز گردید و سپس برای فروش به سایر کشورهای اروپایی صادر گردید . اما پرورش فنچ از دیر باز در کشورهای مختلف نظیر هندوستان، ایران وچین رواج داشته‌است و در ادبیات فارسی کهن، نام «سهره» به وفور دیده می‌شود.

انواع فنچ

گونه‌های فنچ عبارتند از :

آواز و صداها

این پرنده‌ها بسیار پر سر و صدا هستند.صدای آنها می‌تواند یک بییپ یا مییپ بلند باشد و در واقع صدای آنها تعداد کمی از این نوع صدا است.ریتم آواز در نرها پیچیده‌تر است، و آواز هر نر متفاوت است.هرچند پرنده‌ها صدایشان با دیگر اعضای خانواده‌اشان یکسانی‌هایی دارد.و همه فنچ‌ها در یک چهارچوب خاص و یک ریتم خاصی آواز می‌خوانند.فنچ نر صدایش را با اختلافی کم به پسرش منتقل می‌کند.آواز تا دوره بلوغ ممکن است تغییر کند اما پس از آن در تمام طول عمر پرنده ثابت باقی می‌ماند.تحقیقات علمی در موسسه «ریکن» در ژاپن اشاره کرده‌است که آواز خواندن در ماده‌ها در واقع یک پاداش برای هیجان فنچ نر می‌باشد، و باعث هیجانی‌تر شدن وی می‌شود.

فنچ راه راه نر

فنچ‌های نر توانایی آواز خواندنشان را در دوره بلوغ و زمانی که ماده‌ها هنوز این توانایی را ندارند، بدست می‌آورند.علت این رشد متفاوت، جایی در دوران جنینی است که فنچ ‏نر استروژن را تولید می‌کند، که این هورمون در مغز شبیه تستسترون می‌شود، که به پیشرفت سیستم اعصاب مورد نیاز برای آواز خواندن می‌انجامد.صدای آنها با تعداد کمی آواهای درهم شروع می‌شود.اما آنها دائم سعی و تلاش می‌کنند آواز خود را با آنچه از صدای پدرشان در خاطرشان مانده تطبیق بدهند، و صدایشان بسرعت تکمیل می‌شود.در طول این مدت آنها آوازشان را با صداهایی که در اطرافشان می‌شنوند، تکمیل خواهند کرد.همچنین از صدای آواز سایر نرهای نزدیک خودشان نیز الهام می‌گیرند.
فنچ‌های نر از صدایشان تا حدودی برای یافتن جفت استفاده می‌کنند.و برای جفت گیری معمولاً از یک صدای منظم بلند استفاده می‌کنند.همچنین فنچ‌ها یک صدای «هیس» در موقعی که قصد دفاع از محدوده خود را دارند از خود تولید می‌کنند.
محبوبیت آنها به خاطر توانایی زیادشان در تولید مثل است و هر کسی می‌تواند از آنها جوجه بگیرد.و توانایی آنها در زندگی در مناطق خشک.این توانایی‌ها باعث شده که فنچ به عنوان یک پرنده آواز خان خانگی مورد پسند عامه قرار بگیرد.

تغذیه و عادات

ارزن غذای دلچسب فنچ‌ها

فنچ جزو پرندگان دانه خوار است و منقارشان برای پوست کندن دانه‌های ریز تناسب یافته‌است.فنچ‌ها ارزن را ترجیح می‌دهند، اما تخم سایر میوه‌ها را نیز می‌خوردند.همزمان که آنها ارزن را به عنوان غذای اصلی می‌خورند، از خوردن میوه (خیار، پرتقال، انگور، سیب و ..)، سبزیجات (کاهو، سبزی خوردن و ...) و تخم مرغ(مخصوصا هنگام تخم گذاری) لذت می‌برند.آنها همچنین غذاهای زنده مثل کرم ارزن و یا سایر حشرات را نیز دوست دارند.آنها همچنین به شاخه کوچک ارزن نیز علاقمند هستند و یک یا دو پرنده یک شاخه کوچک را در عرض چند روز خواهند خورد.فنچ‌ها در خوردن بسیار حریص و شلوغ هستند، مثلا دانه‌ها را به هر سو پخش می‌کنند.البته این رفتار کمک زیادی به تکثیر دانه‌ها در طبیعت می‌کند.گذاشتن مقداری خاک در قفس یا ظرف کوچک آب برای استحمام آنها بسیار مفید است و پرنده‌ها خود را در آنها تمیز می‌کنند. فيم استحمام يك فنچ

تولید مثل

یک جفت فنچ

یک جفت فنچ هنگامی که می‌خواهند لانه سازی کنند رفتاری را از خود نشان می‌دهند، به این صورت که به شدت شروع به جمع آوری چیزهایی برای لانه سازی می‌کنند.بهتر است در این دوران کاغذ تکه تکه شده و شاخه‌های کوچک مثل چوب جارو یا برگ در اختیار آنها قرار داده شود.اگر آنها چیزی برای جمع آوری پیدا نکنند از پر و پوست دانه‌ها استفاده خواهند کرد.هر چیزی می‌تواند برای ساخت لانه در گوشه قفس یا حتی در لانه‌ای که صاحب پرندگان در اختیار آنان قرار داده و یا حتی در ظرف غذا انباشته شود.وقتی این رفتار از یک جفت فنچ دیده می‌شود که آنها باید یک لانه به بزرگی یک سیب یا پرتقال بزرگ فراهم کنند.این لانه همیشه باید در بالاترین قسمت گوشه قفس قرار بگیرد.این لانه باید مقابل ظرف غذا و در فاصله نزدیک و معمولی از چوبی که برای نشستن فنچ‌ها در نظر گرفته شده باشد.اگر این میله دور از لانه باشد فنچ نر روی آن نخواهد نشست و در طول دوران تخم گذاری فنچ ماده ترجیح می‌دهد بالای لانه بنشیند.در طول دوران لانه سازی هر دو وقتشان را در طول شب در کنار لانه صرف می‌کنند.

لانهٔ فنچ

وقتی لانه مورد قبول واقع شد و هر شب را در آن سپری کردند، آنها اقدام به جمع آوری مقدار زیادی تکه‌های نرم برای کف لانه از برگ و رشته‌های مثل نخ و شاخه‌های نرم می‌کنند.آنها موادی را ترجیح می‌دهند که یک جفت از آنها بیشتر از ۲٫۵ سانتیمتر طول نداشته باشد طول نخ اگر بیشتر از 2.5 سانتیمتر باشد باعث قره خوردن به انگشت فنچ می شود، و از هر نوع و رنگی از مواد نرم استفاده می‌کنند.لانه با کوچکترین چیزهای ممکن که برای ساختن لانه مناسب هستند در یک هفته قبل از تخم گذاری بسته می‌شود.در هر دوره تخم گذاری بین ۳ تا ۱۲ تخم گذاشته می‌شود.

جوجه فنچ

فنچ نر و ماده ممکن است از ۳ تا ۱۲ تخم در دوره‌ای که برای تخم گذاری فعال هستند بگذارند.جوجه‌ها به ترتیب تخم گذاری سر از تخم در می‌آورند.معمولا یک یا دو تخم بدون آنکه جوجه‌ای از آن بیرون بیاید باقی می‌ماند تا والدین تغذیه جوجه‌ها را شروع کنند.لانه باید تنها به طور کامل به حال خود رها شود، در واقع بعد از آغاز دوره تخم گذاری و تا زمانی که جوجه‌ها جرات کنند خودشان از آن بیرون بیایند، نباید کاری به لانه پرنده داشت.چون ممکن است از روی تخم خود بلند شوند و دیگر روی آن ننشینند.مدت زمانی که تخم‌ها گذارده شود تا اینکه جوجه‌ها جرات کنند از لانه بیرون آیند متغیر است ٬اما معمولاً تخم‌های خوب ۱۴ تا ۱۶ روز طول می‌کشد تا جوجه‌ها از آن بیرون بیایند و همچنین ۳ تا ۴ هفته از دنیا آمدن جوجه‌ها زمان نیاز است تا آنها از لانه بیرون بیایند.فنچ‌ها معمولاً والدین بسیار خوبی هستند و با میل و اشتیاق به نوبت بر روی تخم‌ها و همینطور بعد از آن کنار جوجه‌ها ‏می‌نشینند و آنها را به نوبت تغذیه می‌کنند.

تا وقتی که همه جوجه‌ها از لانه بیرون نیامدند و بدون وابستگی به پدر و مادرشان بر روی میله ننشسته‌اند، لانه نباید از قفس خارج شود.بعد از بیرون آمدن همه جوجه‌ها، فنچ مادر به سرعت برای دوره بعدی تخم گذاری به لانه بر می‌گردد.وقتی که ماده شروع به تخم گذاری می‌کند، تنها جفت او اجازه خواهد داشت در لانه باشد.شروع دور بعدی تخم گذاری هنگامی که هنوز جوجه‌های قبلی در لانه باشند باعث می‌شود که استرس و فشار زیادی به پرنده‌ها وارد شود.پرنده نر اجازه نخواهد داد هیچ پرنده‌ای در نزدیکی لانه در هنگام تخم گذاری باشد.پرنده نر در این هنگام شروع به نزاع با سایر پرندگان و سر و صدا و حمله کردن به آنها می‌کند.

تعیین جنسیت فنچ

تعیین جنسیت در گونه‌های مختلف فنچ از گونه‌ای به گونه دیگر متفاوت است در برخی از گونه‌ها نظیر فنچ راه راه رنگ وشکل پرنده نر وماده با هم تفاوت دارند ومی توان به راحتی از روی رنگ وشکل ظاهری نر و ماده را از یکدیگر تمییز داد .در گونه فنچ راه راه می‌توان به سادگی آنها را از هم تشخیص داد.فنچ‌های نر معمولاً پرهای نارنجی روشنی بر روی گونه‌اشان دارند.و یک منقار سرخ رنگ(در مقابل منقار نارنجی ماده)و همراه با یک طرح سیاه و سفید مشخص.در برخی موارد رنگ منقار تنها گزینه بیان کننده جنسیت هست، چون رنگ نارنجی روی گونه بعضی وقتها کم رنگ می‌شود یا اصلا از بین می‌رود.جوجه‌ها نیز معمولاً شبیه رنگ پدر و مادرشان هستند و گاهی نیز با رنگ آنها اختلاف دارند.جوجه‌های درون لانه خاکستری هستند که در برخی جاها با رنگ سفید کامل شده‌است.این اختلاف‌ها به علت جفت گیری‌های مختلف بین انواع مختلف فنچ‌ها در یک مکان خاص که آنها در کنار هم نگهداری می‌شوند مثل مغازه پرنده فروشی بروز می‌کند.به هر حال پرنده گونه نارنجی که بسیار فعال و سرسخت‌تر هستند مطمئناً یک نر جوان است و گونه‌های نارنجی نیز از دو ماهگی ظاهر می‌شوند.همچنین فنچ‌های بسیار جوان منقاری سیاه رنگ دارند و وقتی به سن بلوغ برسند رنگی می‌شود. در برخی گونه‌های دیگر نر وماده کاملاً شبیه به هم بوده وامکان تعیین جنس مقدور نمی‌باشد برای مثال در فنچ طلایی علایم چندانی برای تشخیص نر وماده وجود ندارد ولی به میزان زیادی می‌توان جنس پرنده را با بازرسی مخرج آن تعیین کرد ورنگ آن در پرنده ماده به رنگ روشن ودر پرنده نر به رنگ تیره تا مشکی است . فنچ‌های نابالغ رنگ شان تیره تر از فنچ‌های بالغ است. فقط در حالی که رنگ پرهای فنچ‌ها تیره تر است، شما می‌توانید به سن تقریبی آن‌ها پی ببرید. فنچ‌ها در سن شش ماهگی دارای پرهای کامل شده وجثه آن‌ها همانند جثه بالغ‌ها می‌شود.

دست آموز کردن

معمولا فنچ‌ها ترجیح می‌دهند به شیوه خودشان زندگی کنند.اما به هر حال ممکن است یک فنچ دست آموز هم شود.البته برای اینکه در این کار موفق شویم باید فنچ بسیار جوان باشد و در ضمن جفتی هم برایش فراهم نشود.البته بعضی فنچ‌ها هم دیده شده‌اند که با آنکه جفت هم برایشان فراهم شده همچنان دست آموز باقی ماندند.


رابطه فنچ با کودکان

فنچ‌ها پرندگانی بسیار حساس با جثه‌ای کوچک ورنگ آمیزی بسیار زیبا می‌باشند وکودکان علاقه زیادی به گرفتن آن‌ها وبازی با آن‌ها دارند، که این کار چندان خویشاند پرنده نمی‌باشد ودستکاری بیش از حد وفشار دادن پرنده به وسیله کودکان ممکن است که منجر به تلف شدن پرنده شود. لذا شایسته‌است پرنده را از دسترس کودکان دور نگه داشته وبه کودکان آموزش داده شود که از دست زدن به پرنده خودداری کرده وتنها به تماشا کردن آن اکتفا نمایند. بدیهی است که نزدیکی بیش از کودک به قفس پرنده نیز می‌تواند باعث ترس و وحشت پرنده شده واز سوی دیگر سلامتی کودک را در معرض خطر قرار دهد.

رابطه فنچ با سایر حیوانات خانگی

وجود گربه در خانه می‌تواند تهدیدی جدی برای فنچ باشد، حتی اگر گربه نتواند به طور مستقیم از لابه لای میله‌های قفس به پرنده آسیبی برساند، حضور آن موجب ناراحتی شدید پرنده می‌شود. از طرف دیگر گربه می‌تواند با وارد کردن ضربه به قفس و واژگون کردن آن باعث مجروح شدن پرنده می‌شود و در این میان فنچ بیش از سایر پرندگان توجه گربه را به خود جلب می‌کند، با وجود این تمام پرنده‌ها در معرض خطر هستند. سگ‌ها معمولاً حضور پرنده خانگی را در منزل بدون هیچ ناراحتی و واکنشی می‌پذیرند. این نکته را هیچ گاه از یاد نبرید که خرید پرنده جدید فقط به معنای وارد کردن یک پرنده جدید به قفس نیست. چه بسا همین کار سبب بروز برخوردهای شدید بین دو پرنده شود. پرنده تازه وارد را باید آرام و به تدریج با پرنده قدیمی آشنا نمود. برای آشنا ساختن تدریجی دو پرنده، باید آن‌ها را در دو قفس مجزا در کنار یکدیگر قرار داد. هدف آن است که هر پرنده حضور پرنده دیگر را بپذیرد. هیچ گاه قفس‌ها را طوری کنار هم قرار ندهید که دو پرنده بتوانند از لابه لای میله‌ها با یکدیگر تماس پیدا کنند، چرا که ممکن است یکی از آن‌ها پای پرنده دیگر را که همدم احتمالی آن خواهد بود، مجروح نماید و این حالت ممکن است سبب بروز خونریزی شدید در پرنده مجروح شود.و باعث می‌شود بعد‌ها پرنده پس از تخم گذاری از لانه بیرون بپرد و همین باعث از بین رفتن جوجه می‌شود.

|+| نوشته شده توسط rio در Thu 24 Nov 2011  |
 ماکائو نظامی
ماکائو نظامی (military macaw):

زیستگاه: بومی مناطق شمالی و مرکزی آمریکای جنوبی : جنوب مکزیک ، کلمبیا ، شمال غربی ونزوئلا،شمال پرو و شرق اکوادور.

خصوصیات : به طور کلی سبز هستند ، سر سبز روشن ، گلو سبز زیتونی و در بال هم رنگ زیتونی دیده میشود. پیشانی به رنگ قرمز و کمر و لبه های بیرونی بالها و پهلوی ران به رنگ آبی میباشد. همچنین دم به رنگ قرمز و آبی و زیر آن سبز میباشد.

صورت آنها برهنه بوده و پوستی به رنگ صورتی کم رنگ دارد که خطوطی باریک از پرهای سیاه مایل به سبز در آن دیده میشود.

منقار خاکستری مایل به سیاه و چشم به رنگ زرد است.

طول بدن از سر تا دم بین ۷۰ تا ۷۵ سانتیمتر میباشد و وزنی بین ۸۵۰ تا ۱۰۰۰ گرم دارند.

جوجه ها دارای پر و بالی کمرنگتر از پرندگان بالغ هستند و رنگ چشم در آنها قهوه ای تیره میباشد.

ماکائوهای نظامی بسیار اجتماعی بوده و همچنین پر سر و صدا میباشند . آنها در طبیعت به صورت جفت یا گله هایی تا ۴۰ عدد زندگی میکنند.

علت اینکه آنها را نظامی می نامند احتمالا به این دلیل است که اولین بار توسط پرسنل نظامی وارد اروپا شده است.

تغذیه : انواع میوه ها ،سبزیجات ،دانه ها و آجیل

تولید مثل : بین ۲ تا ۴ تخم گذاشته و پرنده ماده در حدود ۲۸ روز بر روی آن میخوابد . جوجه ها ۳ ماه پس از خروج از تخم لانه را ترک میکنند.

|+| نوشته شده توسط rio در Thu 10 Nov 2011  |
 طوطی آرا(ماکائو گلو آبی)
ماکائوگلوآبی(Blue-throated macaw):
زیستگاه :منطقه کوچکی در بولیوی و آرژانتین
به علت صید و از بین رفتن مناطق زندگیشان توسط بومیان در معرض خطر انقراض میباشند.
آنها ساکن جنگلهای مرطوب و پر درخت هستند. تعداد کمی از آنها به صورت وحشی وجود دارند که بیشتر از چند صد عدد نمیباشند.
البته امروزه در اسارت با موفقیت پرورش داده میشوند و به عنوان حیوان خانگی در بازارهای دنیا وجود دارند، هرچند هنوز هم کمیاب و گران هستند.
توضیحات :
از لحاظ شکل و رنگ بسیار شبیه به ماکائو آبی طلایی میباشد ، با این تفاوت که کمی کوچکتر از ماکائو آبی طلایی است و حدود ۸۵ سانتیمتر طول دارد. گلو در آنها به رنگ آبی است ، همچنین قسمت پوستی صورت کوچکتر از ماکائو آبی طلایی است . منقار خاکستری مایل به سیاه و چشم به رنگ زرد میباشد .

پرنده جوان : مشابه پرنده بالغ اما با جثه کوچکتر و دمی کوتاهتر میباشد .چشم به رنگ قهوه ای تیره است.
ماکائو گلو آبی علاقه زیادی به جویدن دارد، پس باید مقداری چوب و اسباب بازیهای چوبی در اختیار آنها قرار داد.

رژیم غذایی : در طبیعت تغذیه آنها شامل دانه ها ، میوه ها ، آجیل ، جوانه گیاهان ، و حتی حشرات و لارو آنها میباشد.

آنها بسیار اجتماعی بوده و نیاز به تعامل دارند، همچنین رفتاری بسیار دوستانه داشته و کمتر گاز میگیرند.

تولید مثل : در طبیعت آنها در سوراخ درختان مرتفع لانه سازی میکنند . آنها برای اولین بار در سال ۱۹۸۴ در اسارت پرورش داده شدند. البته تغذیه جوجه ها به صورت دستی درهمان اوایل تولد کار بسیار دشواری است.

معمولا بین ۲ تا ۴ تخم میگذارند که حدود ۲۶ روز بر روی آن میخوابند. جوجه ها حدود ۳ ماه پس از خروج از تخم لانه را ترک میکنند.

تفاوت جنسی در بین این طوطی ها قابل مشاهده نیست. تنها راه جراحی یا آزمایش DNA است

|+| نوشته شده توسط rio در Thu 10 Nov 2011  |
 ماکائو پیشانی قرمز
ماکائو پیشانی قرمز (red-fronted macaw):

توانایی سخنگویی: متوسط
میزان سروصدا : بالا
ماکائو پیشانی قرمز جز پرندگان بسیار باهوش است حرکاتش به گونه ایست که بسیار فریبنده و جذاب می باشد.رفتار بچه گانه و حرکات جالبش کافیست تا انسان را عاشق خود کند.

پراکنش : منطقه کوهستانی کوچکی در جنوب بولیوی

خصوصیات : بدن عموما به رنگ سبز میباشد با پیشانی قرمز، معمولا گونه ها و پرهای ران نیز به رنگ قرمز دیده میشود .

شانه بالها ترکیبی از قرمز و نارنجی بوده ،بال به رنگ سبز و پرهای اولیه و شاه پرها به رنگ آبی میباشد. رنگ پا خاکستری تیره و منقار خاکستری مایل به سیاه است. دم به رنگ سبز زیتونی و نوک دم آبی رنگ است.

اندازه پرنده بالغ ۶۰ سانتیمتر و وزن ۵۰۰ گرم میباشد.

قسمتی از صورت تا منقار مانند نژادهای بزرگتر پوستی بوده و به رنگ کرمی میباشد.

ماکائو پیشانی قرمز بزرگترین ماکائو در بین ماکائوهای کوچک جثه است

در ابتدا تصور بر این بود که این نژاد ترکیبی از ماکائو آبی طلایی و ماکائوی نظامی است ، اما در سال ۱۹۷۰ به عنوان گونه ای قطعی شناخته شد و در سال ۱۹۸۱ برای اولین بار در آمریکا پرورش داده شد. اگرچه طوطی پیشانی قرمز در طبیعت کمتر از ۳۰۰۰ عدد و در خطر نابودی است اما در اسارت به خوبی پرورش داده شده و در بازارهای دنیا به عنوان حیوان خانگی موجود میباشند، صدای بسیار بلندی تولید میکنند، همچنین اگر از جوانی نگهداری شوند قابلیت سخنگویی ر

این پرندگان کوچک ، پر انرژی ، با هوش و دارای رفتاری دوستانه و هوشمند هستند.همچنین توانایی درک احساسات را دارند، یعنی اگر شما عصبانی و ناراحت باشید آنها نیز آشفته میشوند.

بسیار اجتماعی بوده و از تعامل و در جمع بودن لذت میبرند. آنها به حفاری و کندن خاک نیز علاقه داشته و بسیار کنجکاو میباشند.

تولید مثل:معمولا بین ۲ تا ۴ تخم میگذارند و ۲۶ روز بر روی آن میخوابند،ولی تنها ۲ جوجه را بزرگ میکنند، جوجه ها ۳ ماه پس از خروج از تخم لانه را ترک میکنند . سن بلوغ آنها ۲ تا ۳ سال میباشد.

تغذیه:تغذیه آنها در فصل تولید مثل باید دارای چربی بالا (دانه های پر چربی مثل آفتابگردان)باشد. جوجه ها نیز به منبع غذایی پر از چربی و پروتئین نیاز دارند.

 

|+| نوشته شده توسط rio در Thu 10 Nov 2011  |
 
 
بالا